«ΖΩ…»


Γράφει ο Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Κάποτε ο κόσμος περίμενε το Σαββατοκύριακο για να ξεκουραστεί…
Το πενθήμερο δουλειάς του φαινόταν αφόρητο.

Σήμερα περιμένει εναγωνίως τη Δευτέρα…
Μήπως και του τηλεφωνήσουν από καμιά εταιρεία που έχει ξεμείνει σε λειτουργία στην Ελλάδα και έχει στείλει βιογραφικό, για να τον καλέσουν για δουλειά.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για έναν άνθρωπο, ιδιαίτερα νεαρής ηλικίας, από την ανεργία… Τόση ενέργεια μέσα του και δεν ξέρει που να την διοχετεύσει… νιώθει να πνίγεται.

Όμως…
Μέσα στην βάρβαρη, πλέον, καθημερινότητά μας, πόσοι άραγε έχουν παρατηρήσει κάτι πολύ, ΜΑ ΠΟΛΥ, σημαντικό;
ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΕΙΤΑΙ !!!
Προσέξτε στις πόλεις ή τα χωριά που βρίσκεστε… ακόμα και σε σημεία με πολύ έντονο φωτισμό, επικρατεί μια Μαύρη Καταχνιά.

Η Κβαντική θεώρηση της Πραγματικότητας σύμφωνα με τη Φυσική, θέλει τον Παρατηρητή να αλληλεπιδρά με την Πραγματικότητα… αν νιώθεις μαυρίλα, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ ΜΑΥΡΙΛΑ.
Για αυτό τόσο εγώ, όσο και πολλοί φίλοι και φίλες της … κάστας μου, μιλάμε για ΦΩΣ…

Δεν είναι τυχαίο που σε τόσες και τόσες αναρτήσεις μου μιλάω για ΦΩΣ… έχω περάσει από τα Σκοτάδια και ΞΕΡΩ, όπως μπορούν να επιβεβαιώσουν πολλοί και πολλές από τους φίλους και τις φίλες μου που γνωριζόμαστε προσωπικά.
Έχοντας περάσει μέσα από τα Σκοτάδια και έχοντας ανοίξει Δρόμο προς το Φως… προσπαθείς να μοιραστείς αυτούς τους δρόμους. Αρκεί να μην είναι εκείνο το Φως στην άκρη του Τούνελ…

Πλέον, βλέπω πια άλλα πράγματα στον εαυτό μου… άλλωστε ο Χρόνος είναι ο καλύτερος Δάσκαλος. Το απόγευμα πήγαινα στο γυμναστήριό μου για προπόνηση με το ποδήλατο. Μετά από ένα θέμα υγείας που είχα πέρυσι, είμαι συνέχεια «καλωδιωμένος» με έναν από αυτούς τους παλμογράφους που μετρούν τους σφυγμούς τη καρδιάς, μιας και η γυμναστική είναι το βασικότερο συστατικό, τόσο της ζωής μου, όσο και της δουλειάς μου.

Βυθισμένος στις σκέψεις μου, μην νομίζετε πως δεν με πιάνει και εμένα η «μαυρίλα» της διάθεσης κάποιες φορές, η Συγχρονικότητα μου μίλησε όπως το κάνει πάντα… Παράξενα...
Κοιτάζω αριστερά σε έναν τοίχο και βλέπω γραμμένο ένα σύνθημα «Νίκο ΖΕΙΣ». Και τότε, μέσα από τον δικό μου χαοτικό τρόπο σκέψης, έφαγα ένα «χαστούκι». Κοίταξα το ρολόι του χεριού που δείχνει τους σφυγμούς και βλέπω πως η καρδιά μου χτυπά !!!
ΖΩ… Κοίτα να δεις που πίστευα πως όλα αυτά που βιώνω καιρό τώρα είναι απλά ένα όνειρο…
ΖΩ… το πιο σημαντικό ρήμα της Ελληνικής γλώσσας…

Αυτά… Πολλοί από τους φίλους μου της «Πραγματικότητας» που διαβάζουν τα κείμενά μου, ξέροντας πώς βασικά είμαι «έξω καρδιά» και «χαβαλές» τύπος, μου λένε πως στα blogs μου και στο Facebook χρησιμοποιώ «ξύλινο» Λόγο…
Υπάρχει λόγος που το κάνω… «καμμένος» από τον αυθορμητισμό μου, αφήνω αρκετό χρόνο να περάσει πριν δείξω εμπιστοσύνη πια. Λύκος γαρ…

Δεν πρέπει να έχετε παράπονο… Για πρώτη, και τελευταία, φορά, χρησιμοποιώ το δημόσιο βήμα του Διαδικτύου για προσωπική εξομολόγηση.
Ακόμη και αυτό το κάνω όμως με διάθεση για να μοιραστώ κάποια λόγια που ίσως βοηθήσουν κάποιους να καταλάβουν καλύτερα …
Και να χαμογελάσουν ενθυμούμενοι το σημαντικότερο ρήμα, ακόμη και μέσα από τις κακουχίες…

ΖΩ

© 2014 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Advertisements

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
This entry was posted in Άρθρα του Νικόλα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s