Ανταπόκριση από την Τάνια: Η Ελλάδα που άφησα πίσω


Γράφει η Τάνια Γεωργούλια από London,  England

Από νωρίς είχα πολύ άγχος για αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα. Θες που ήρθε η ώρα να παραιτηθώ από την θέση μου και επισήμως, θες που έπρεπε να βγάλω διαβατήριο γιατί μου χρειαζόταν για την πρόσληψη εδώ, θες που επιτέλους θα πήγαινα κομμωτήριο μετά από 5 μήνες άβαφης ρίζας που έφτασε να κυλιέται στα πατώματα, θες που έπρεπε να δω τους φίλους μου, θες που γινόμασταν κουμπάροι στον παιδικό φίλο του άντρα μου, ε όλα αυτά είναι πολλά για έναν άνθρωπο.

Προορισμοί Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή, Λάρισα. Δέκα μέρες Ελλαδίτσα. Ξεκινήσαμε από εδώ με 4 βαθμούς Κελσίου, στις τρεις τα ξημερώματα ώρα Αγγλίας, για να πετάξουμε στις επτά παρά το πρωί. Μακριά τα ρημαδιασμένα τα αεροδρόμια. Φτάσαμε Θεσσαλονίκη στις δώδεκα το μεσημέρι ώρα Ελλάδος. Είκοσι οι βαθμοί του Κελσίου στα Αγία Χώματα. Αναρωτιέσαι, είναι δυνατόν να ζεις μέσα στην καταχνιά ενώ εδώ είναι χαρά Θεού; Εξαιρώ την διαφορά ώρας που με έχει κάνει ήδη κουρέλι και συνεχίζω το πρόγραμμά μου.

Πρώτος σταθμός τα πεθερικά μου με τραπέζωμα σούπερ σπέσιαλ. Η πεθερά είναι ο θηλυκός Μαμαλάκης. Τρώμε στα γρήγορα το «πρωινό» μας, μιας και για μας λόγω διαφοράς ώρας πρωινό ήταν, και φεύγω για ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης με προορισμό την Κομοτηνή. Ο Ηλίας έμεινε Θεσσαλονίκη για τα κουμπαρίστικα διαδικαστικά. Ήταν Κυριακή και έπρεπε Δευτέρα πρωί να είμαι στο τμήμα διαβατηρίων γιατί το ρημάδι αργεί, κάνει τουλάχιστον μια εβδομάδα, οπότε δεν είχα χρόνο για χάσιμο στη διάθεσή μου. Είχα χρόνια να ταξιδέψω με το ΚΤΕΛ, περίπου 20 κι έχω έναν φόβο γενικά με το να οδηγεί άλλος. Όχι ότι είμαι η καλύτερη οδηγός του κόσμου απλά θέλω να έχω εγώ τον έλεγχο.

Με βαριά καρδιά μπήκα στο λεωφορείο αποχαιρετώντας τον αγαπημένο μου, έκανα τον σταυρό μου και ξεκίνησα. Γαλαρία, στη μέση κιόλας (να πατήσει ένα φρένο ο οδηγός και να βρεθώ χαλκομανία στο παρμπρίζ), δίπλα μου και δεξιά μου μια αμφιβόλου προελεύσεως και ηθών κυρία, με πρόβλημα προφανώς στο θερμορυθμιστικό της, που διασκόρπιζε ολόγυρά μου ένα σύννεφο νερού, αλάτων και μετάλλων από τους εκκρινείς αδένες της. Αριστερά μου ένα ζεύγος φοιτητών που ευτυχώς σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού κοιμόταν. Και ξαφνικά ο οδηγός είχε την φαεινή ιδέα να μας βάλει μουσική. Σου λέει ας διασκεδάσουμε το πλήρωμα. Παντελίδης στα fm και «ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΑΙ». Κατόπιν βαρύ λαϊκό πρόγραμμα για τις 3 επόμενες ώρες.

Στο σημείο αυτό θέλω να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον οδηγό του ΚΤΕΛ που παρ’ όλα τα τυραννικά βασανιστήρια των μουσικών επιλογών του μας έφερε σώους στην Κομοτηνή χωρίς να διατρέξουμε κανέναν κίνδυνο. Διότι το τρίτο μου μάτι τον κατασκόπευε καθ΄ όλη τη διάρκεια.

Μετά τους απαραίτητους εναγκαλισμούς με τους δικούς μου ανθρώπους και τα γνωστά  «αδυνάτισες», «δεν τρως τίποτα εκεί πάνω», έφτασε η ώρα για ύπνο. Τους κοίμισα όλους κατά τις δώδεκα και περίμενα κι εγώ να κοιμηθώ. Ήδη ένα 24ωρο άυπνη. Πού να με πάρει ο ύπνος βέβαια. Για μένα ήταν δέκα ακόμη. Και στις δέκα με τον Ηλία, σπίτι μας είμαστε ολοζώντανοι και μόνο που δε χορεύουμε. Έχασκα στον υπολογιστή, έβαλα ωτοασπίδες, προσπάθησα να ηρεμήσω, σκέφτηκα όοολη την ζωή μου από τη μέρα που γεννήθηκα μέχρι τώρα και κατά τις πέντε το πρωί έκλεισα το φως.

Στις εννιά η γλυκιά μου μανούλα με ξύπνησε για να πάω για το διαβατήριο. Ώρα επτά για μένα πρωινή. Στην αστυνομία έφτασα γύρω στις δέκα αφού κατόπιν έρευνας μου είπαν ότι δεν έχουν καθόλου δουλειά αυτή την εποχή και ότι ό,τι ώρα και να πας θα σε εξυπηρετήσουν χωρίς ραντεβού. Μπροστά μου πέντε άτομα. Μέσα στο γραφείο των διαβατηρίων 2 άτομα. Λέω μια χαρά, φτηνά την γλίτωσα. Κατά τη μία και μισή και αφού σχεδόν τελείωσα τη μπαταρία του κινητού μου παίζοντας παιχνίδια και στέλνοντας μηνύματα, και αφού ήμουν η επόμενη στη σειρά καταφθάνει ένα κύμα επτά ατόμων. Ο προηγούμενος από μένα τους ειδοποίησε τηλεφωνικά απ’ ότι κατάλαβα να έρθουν γιατί έφτασε η σειρά τους. Γίνομαι τρελή και αρχίζω να ωρύομαι γιατί η υπομονή έχει και τα όριά της και στην τελική αν έβλεπα ότι υπήρχαν εξαρχής δεκαπέντε άτομα πριν από μένα σιγά μην καθόμουν να περιμένω τρεις ώρες. Θα πήγαινα την επόμενη πρωί- πρωί και δεν θα έχανα την υπομονή και τον χρόνο μου άδικα. Σε κάποια στιγμή βγαίνει ο ένας εκ των δύο αστυνομικών και ρωτάει ποιος είναι για διαβατήριο.. Δηλαδή όλοι εμείς που περιμένουμε έξω από μία πόρτα που γράφει γραφείο διαβατηρίων προφανώς περιμένουμε το συσσίτιο.

Δίνω πάλι τόπο στην οργή και εξηγώ ότι έκανα τα χαρτιά μου έναν χρόνο πριν αλλά με κόψανε στις φωτογραφίες (να μην πω καμιά κουβέντα για τον φωτογράφο που ήταν και ειδικός στα διαβατήρια) και τώρα που το χρειάστηκα έφερα νέες φωτογραφίες.  Και ως εκ θαύματος μου λέει ότι έχω σειρά προτεραιότητας και δεν χρειαζόταν να περιμένω στην ουρά τόσες ώρες. Εκεί παθαίνω την πρώτη κατάπληξη γιατί λέω το σύστημα δουλεύει καλά, ακόμη και μετά από έναν χρόνο έχω σειρά προτεραιότητας σε δημόσια υπηρεσία. Ρίχνω ένα υποτιμητικό και χαιρέκακο βλέμμα στον τσομπάνη που σφύριξε στα πρόβατα να έρθουν στην σειρά τους, ευχόμενη να μην προλάβει να ταξιδέψει, και εισέρχομαι στο γραφείο. Κι εκεί που πήγα να χαρώ και να συγχαρώ το Ελληνικό Κράτος, ο αστυνομικός μου λέει ότι τα χαρτιά μου και τα ΠΑΡΑΒΟΛΑ μου έχουν χαθεί και δεν υπάρχουν πια. Μία ώρα ακριβώς έψαχνε μέσα στην χαρτούρα του και σε διάφορους φακέλους. Τόλμησα να ρωτήσω αν τουλάχιστον μπορεί να το ψάξει on line αλλά με κοίταξε σαν εξωγήινη και μου είπε πως on line σύστημα υπάρχει μόνο για τα διαβατήρια που έχουν ήδη εκδοθεί και όχι οι αιτήσεις. Αφού δεν βρήκε τίποτα μου είπε να φύγω και να ξαναπάω την επομένη το πρωί (χωρίς να τηρήσω σειρά προτεραιότητας) για να του αφήσω χρόνο να τηλεφωνήσει στο Υπουργείο μήπως βγάλει άκρη. Από τις 10 το πρωί, έφυγα από το αστυνομικό μέγαρο στις 3 το μεσημέρι. Την επομένη ξανά μανά άυπνη και κουρασμένη κατέφθασα στο γραφείο του. Μου είπε ότι τα χαρτιά τελικά τα βρήκαν, ο φάκελος ήταν στο γραφείο του και ότι θα το προωθούσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε μιας και δεν είχα χρόνο. Τελικά την Παρασκευή ήταν έτοιμο.

Την άλλη μέρα το πρωί έπρεπε να ασχοληθώ με τα της παραίτησης. Συνέταξα μια ωραιότατη αίτηση, την σφράγισα την υπέγραψα και την πήγα στο αρμόδιο γραφείο των Δικαστηρίων. Επειδή δεν θέλω να κουράσω, το μόνο που θα σας πω είναι ότι την πέμπτη φορά που κατέθεσα την ίδια αίτηση μέσα σε 2 μέρες,  γιατί όλα πήγα στραβά από την αρχή και έπεσα πάνω στις απεργίες του Δικηγορικού Συλλόγου, κόλλησα κατά λάθος χαρτόσημα επάνω 6 ευρώ αντί για 3 κατά το σύνηθες. Η υπάλληλος (γλυκύτατη κατά τα άλλα και ιδιαιτέρως πρόθυμη να με εξυπηρετήσει) μου επέστρεψε την αίτηση και μου είπε να την επανακαταθέσω με τα μισά χαρτόσημα, γιατί υπήρχε ο κίνδυνος να την καλέσουν από το υπουργείο για να της ζητήσουν εξηγήσεις για ποιο λόγο με υποχρέωσε να κολλήσω παραπάνω χαρτόσημα. Ξανά έκπληκτη εγώ!!! Έφτασε το Ελληνικό κράτος μέχρι εδώ, μέσα σε έναν χρόνο που λείπω;; Μπράβο!!! Είδες τι κάνει το μνημόνιο;

Ράκος μετά από 4 μέρες άγχους και τρεξίματος, αϋπνίας και κούρασης  τακτοποίησα επιτέλους τις  σοβαρές δουλειές που είχα να κάνω, ηρέμησα, πήγα και το κομμωτήριό μου, είδα όσο μπορούσα τις φίλες μου, που τις είδα πολύ κουρασμένη και δεν μπόρεσα να τις ευχαριστηθώ όσο ήθελα και βουρ στο ΚΤΕΛ απ’ όπου με παρέλαβε ο άντρας μου και φύγαμε κατευθείαν για Λάρισα. Αυτή τη φορά το λεωφορείο είχε WiFi. Πολιτισμός!

Προσπαθήσαμε να ξεκουραστούμε και έφτασε η ημέρα του μεγάλου γεγονότος. Ο γάμος στις δώδεκα το μεσημέρι. Δηλ στις 10 για μας. Μακιγιάζ στις 8:30, δηλ 6:30 για μένα. Η χαρά μας όμως ήταν μεγαλύτερη από την κούρασή μας. Απλά είμαι φύσει γκρινιάρα. Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και πήγαμε από νωρίς στην εκκλησία για τα διαδικαστικά. Η εκκλησία μεγάλη και παγωμένη στις 12 το μεσημέρι, γνωρίζοντας οι ιερείς φυσικά ότι θα επακολουθούσε εκτός από γάμο και βάφτιση. Στην ερώτησή μας στο τί ποσό θα έπρεπε να καταβάλουμε ως κουμπάροι, η απάντηση του ιερέα ήταν «ό,τι έχετε ευχαρίστηση». Έτσι λοιπόν ο δικός μου ο χουβαρντάς έβγαλε το κατοστάρικο και το εναπόθεσε στο γραφείο του ιερέα. Ο οποίος σημειωτέον στραβομουτσούνιασε… Λέω ας πάει στην ευχή, καλό πάμε να κάνουμε. Ρωτάω τον καντηλανάφτη αν θα ανάψουν καλοριφέρ γιατί έχουμε και βάφτιση και μου απαντάει ότι δεν υπάρχουν καλοριφέρ στο ναό. Βέβαια περίμενε ότι με την απάντησή του θα το βούλωνα, αλλά δεν άντεξα. Είναι δυνατόν να μου λες ότι δεν έχετε καλοριφέρ; Και τα 100 ευρώ που δώσαμε για πες μου για ποιο λόγο ήταν; Το μωρό δεν το λυπάστε; Μου απάντησε ότι θα ανάψει την θέρμανση βρίζοντας και φτύνοντας μέσα από τα δόντια του αλλά φυσικά δεν την άναψε ποτέ.

Αποτέλεσμα; Τζάμπα το φουστάνι που πήρα για το μυστήριο. Δεν το είδε ποτέ κανείς στην εκκλησία γιατί έπρεπε να είμαι κουκουλωμένη με το παλτό σε όλη τη διάρκεια του μυστηρίου. Πού πας μαντάμ με το στράπλες; (Ας όψεται που μου είπαν ότι οι Λαρισαίες είναι κοκέτες και δεν ήθελα να φανώ παρακατιανή). Πάλι καλά που τα παιδιά είχαν και δεξίωση και καμαρώθηκα. Ωστόσο άλλη με στράπλες δεν είδα! Σημειώνω ότι δυο μέρες μετά ήταν όλοι άρρωστοι, και γαμπρός και νύφη! Το μωρό μας, η Ευα-γγελία μας, λίγο το καθυστέρησε. Αφού τελείωσαν όλα καλά πήραμε το δρόμο για την επιστροφή πάλι θυμωμένη εγώ και αγανακτισμένη με τα διόδια αυτή τη φορά που φτάνουν στο απίστευτο ποσό των 17,80 με την επιστροφή.

Ε Λ Ε Ο Σ! 17,80 για να περάσεις από τα Τέμπη;;;  Κι έφτασε η πολυπόθητη ημέρα για την επιστροφή στη βάση μας. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου για έναν χρόνο τουλάχιστον ότι δεν θα με ξαναδεί η Ελλαδίτσα. Όποιος θέλει να με δει γιατί του λείπω, να έρθει εδώ, στο σπίτι μου. Καi μάλιστα να είναι και καλοκαίρι γιατί με αυτό το κρύο, θα του δώσω στο χέρι έναν ωραιότατο τουριστικό οδηγό που έχουμε και μια oyster card να ξεναγηθεί μόνος του.
Σπίτι μου, σπιτάκι μου!

© 2012 Τάνια Γεωργούλια

Δείτε επίσης: Ο νέος μεγάλος Αποικισμός

Advertisements

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
This entry was posted in Άρθρα της Τάνιας. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s