“Γιώργης”


Φθινοπωρινή αύραΗ «Νύχτα» λένε πως κρύβει μυστικά.
Ίσως … με την έννοια ότι την νύχτα φανερώνεται πιο εύκολα η αλήθεια.
Βλέπετε, υποσυνείδητα ο άνθρωπος την νύχτα μιλάει πιο ελεύθερα στον άλλον γιατί δεν φοβάται να είναι ο εαυτός του … το σκοτάδι κρύβει την έκφραση του προσώπου του.
Και τα δάκρυα του καημού του….

Η δουλειά μου είναι κυρίως τη νύχτα …
Και εννοείται πως ο κύκλος γνωριμιών μου επεκτείνεται σε πολλές και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους κατηγορίες ανθρώπων, όλες με ένα κοινό χαρακτηριστικό … μας ενώνει ένας Κόσμος Αόρατος στους πολλούς, ένας Κόσμος που η θαλπωρή των κλινοσκεπασμάτων κρύβει από τον «άμαχο» πληθυσμό του ωραρίου 09.00 – 17.00.

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο ο Γρηγόρης και μου είπε πως ένα μήνα πριν «έφυγε» ο Γιώργος με το ΤΑΧΙ.
Φίλος του Γρηγόρη του αστυνομικού που κάναμε μαζί βάρδιες σε κάποιο «ευαίσθητο» φυλάκιο στο κέντρο του Κολωνακίου, γνωριστήκαμε με τον Γιώργο και περάσαμε πολλά «νυχτέρια» οι τρεις μας παρέα. Μιλούσαμε για Ποίηση, για εξωγήινους, για την ομάδα Έψιλον, για την Κούφια Γη, για την Μαγεία των Πόλεων, για Λογοτεχνία, για το Φανταστικό, για οτιδήποτε μιλάνε δύο Αναζητητές.
Μιλώντας για Ονειρόκοσμους το πνεύμα μας ήταν Αλλού, ενώ το σώμα ήταν στα «κόκκινα» μην τυχόν φάμε καμιά ρουκέτα ή καμιά 7,62mm από το Καλάσνικοφ κάποιου ψυχάκια εγκληματία.
Να μιλάς για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και το αλεξίσφαιρο γιλέκο να μην σε αφήνει να αναπνεύσεις ελεύθερος …
Μιλούσαμε για τον Δημήτρη τον Λιαντίνη με μουσική υπόκρουση τον ασύρματο της Άμεσης Δράσης από την μία και τον ασύρματο του ραδιοταξί από την άλλη.
Αναμετάδοση από το Μέτωπο ενός «Αόρατου», για τους πολλούς, Πολέμου …

Στην ηλικία μου ακριβώς ο Γιώργης, η Κρίση του τσάκισε την καρδιά και άφησε πίσω έναν γιο να κλαίει για έναν πατέρα που δεν θα ξαναδεί και κάποιους φίλους που τον ξεχώρισαν για την ΥΠΕΡΟΧΗ του καρδιά … αυτή που στο τέλος τον πρόδωσε.
Μια και έξω … όπως «φεύγει» ένας Άντρας …
Πολύ ύπουλο πράγμα αυτή η «Καρδιά» … σου την φέρνει εκεί που δεν το περιμένεις …

Γεια σου ρε Γιώργη … και αν ρε μάγκα υπάρχει εκείνος ο Σείριος, ποιος ξέρει, μπορεί να μας χαζεύεις από εκεί πάνω.
Άλλωστε «στον Σείριο υπάρχουν παιδιά … ποτέ δεν βάλαν έγνοια στην καρδιά».
Καλή αντάμωση φίλε…

Και για τους υπόλοιπους …
Κανένας μας δεν έχει κάνει συμβόλαιο με τον Θεό ότι θα ξημερωθεί και αύριο.
Μην αφήνετε ΠΟΤΕ εκκρεμότητες με τους ανθρώπους που αγαπάτε.
Ποτέ δεν ξέρετε αν δεν τους έχετε δει ΗΔΗ για τελευταία φορά …

© 2013 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Advertisements

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
This entry was posted in Σκέψεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s