Παίρνοντας την Ζωή στα χέρια…


Νικόλαος ΠαναγοδημητρόπουλοςΓράφει ο Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Στο γυμναστήριο που πηγαίνω για προπόνηση, έρχεται ένας τύπος γύρω στα 50 και κάτι. Φαίνεται άνθρωπος της «πιάτσας», με ένα αγέρωχο βλέμμα που σε περνάει «ακτινογραφία».
Έχει απίστευτο «χέρι» (δικέφαλα, τρικέφαλα, «φλέβα») … ίσως γιατί έχει πάρει την Ζωή του στα χέρια του.
Κυριολεκτικά … μιας και κάνει προπόνηση καθισμένος στην αναπηρική καρέκλα.

Συνήθως τρέχω στον διάδρομο του επάνω ορόφου, με το mp3 στα αυτιά, χαμένος στην μουσική και κοιτάζοντας στον κάτω όροφο όπου είναι τα κυρίως όργανα. Άνδρες «φέτες» περπατάνε όλο καμάρι ανάμεσα στα όργανα, γυναίκες με απίστευτα κορμιά μέσα σε «κορμάκια» να ιδρώνουν στον διάδρομο … ένας απλός καθημερινός κόσμος όπου το να περπατάς είναι αυτονόητο.

Εκτός από έναν …
Ο φίλος αυτός ιδρώνει στις τροχαλίες για το επάνω μέρος του κορμιού, βάζει την καρέκλα του δίπλα στον πάγκο για το στήθος και μετακινείται σιγά σιγά από την καρέκλα στον πάγκο και πίσω, ένας αλλιώτικος ανάμεσα σε όλους τους άλλους. Τα μεταλλαγμένα «κτηνάκια» με την κρεατίνη αντί για αίμα στις φλέβες, ξεχνούν την υπεροψία του «χτισμένου» όταν περνούν μπροστά του, τον χαιρετούν, σκύβουν και τον φιλούν με σεβασμό … για αυτό έχουν κερδίσει τον δικό μου.
Δεν του έχω μιλήσει ποτέ … αισθάνομαι πολύ «λίγος», πολύ «μικρός» απέναντί του. Συνήθως αποφεύγω να βρίσκομαι όρθιος μπροστά του … παρόλο που δεν είμαι «πρώτο μπόι», ίσως υποσυνείδητα να μην θέλω να κάνω επίδειξη ενός πλεονεκτήματος που έχω σε σχέση με αυτόν.
Το αυτονόητο για όλους μας …
… το δικαίωμα στο να σταθείς στα δικά σου πόδια …

Πριν λίγες ημέρες αυτοκτόνησε ένα αξιωματικός … τον τσάκισε η οικονομική κρίση και οι δυσκολίες να μεγαλώσει αξιοπρεπώς τα δύο του παιδιά.
Για αυτό προτίμησε να τα αφήσει ορφανά …
Δεν κρίνω ΠΟΤΕ κάποιον άλλον άνθρωπο, γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τί θα σου ξημερώσει … το έχω μάθει πια πολύ καλά.
Δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ όμως …
Πώς μπορείς να έχεις την Ανδρεία να πολεμήσεις για ένα ολόκληρο Έθνος που αποτελείται από άγνωστους σε εσένα ανθρώπους, όταν δεν έχεις την Ανδρεία να πολεμήσεις για τα ίδια σου τα παιδιά;

Ο άνθρωπος της δεύτερης περίπτωσης, Θεός σχωρέστον, τελείωσε την Σχολή Ευελπίδων, παιδικό μου όνειρο, με την φανταχτερή στολή και το σπαθάκι.
Αποφοίτησε και πήρε το Ξίφος, φόρεσε τα διακριτικά του Αξιωματικού, το Εθνόσημο και ίσως και την «πουλάδα» του αλεξιπτωτιστή και πόζαρε στις φωτογραφίες που άφησε ενθύμιο στα παιδιά του για να θυμούνται την Ανδρεία του πατέρα τους.
Όμως, η «Κρίση», και όχι οι φωτογραφίες, κρίνει την Ανδρεία ή την Δειλία … και μια Πράξη πολύ περισσότερο.

Ο φίλος της πρώτης περίπτωσης δεν φοράει φανταχτερές στολές … μια ιδρωμένη και σκισμένη μπλούζα από την προσπάθεια να γυμνάσει τα χέρια του, έτσι ώστε να μπορεί ακούραστος να σπρώχνει το αναπηρικό του καροτσάκι … να συνεχίσει να κρατάει την ΖΩΗ του στα χέρια του.

Ίσως κάποτε «μεγαλώσω» αρκετά ώστε να μπορέσω να βρω το θάρρος να του σφίξω το χέρι … να στρέψω τα μάτια μου χαμηλότερα, στο ύψος των δικών του, έτσι ώστε να σηκωθεί το Βλέμμα μου στο ύψος που ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ του εαυτός βρίσκεται.
Μέχρι τότε …
Τον θαυμάζω από απόσταση.
Έχοντάς τον Πρότυπο Θέλησης για Ζωή.
Και Υπόδειγμα Ανδρείας …

Advertisements

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
This entry was posted in Σκέψεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s